Buddyzm Wiara 

Religia w Japonii: Shinto i Buddyzm

„Religia w Japonii jest wspaniałą mieszanką idei z Shinto i Buddyzmu. W przeciwieństwie do Zachodu, religia w Japonii jest rzadko głoszona i nie jest doktryną. Zamiast tego jest to kodeks moralny, sposób życia, prawie nie do odróżnienia od japońskich wartości społecznych i kulturowych.

Religia japońska jest również sprawą prywatną i rodzinną. Jest ona oddzielona od państwa; nie ma żadnych modlitw religijnych ani symboli na przykład podczas ceremonii ukończenia szkoły. Religia jest rzadko omawiana w życiu codziennym, a większość Japończyków regularnie nie czci i nie twierdzi, że jest w ogóle jakaś religia. Jednak większość ludzi ucieka się do rytuałów religijnych przy narodzinach, małżeństwie i śmierci i przez cały rok uczestniczy w duchowych „matsuri”, czyli festiwalach.

Religia i Cesarz.

Do II wojny światowej religia japońska skupiała się wokół postaci cesarza jako żywego Boga. Poddani widzieli siebie jako część dużej rodziny, której członkami byli wszyscy Japończycy.

Jednak miażdżąca klęska w wojnie zburzyła wierzenia wielu ludzi, ponieważ kruchy głos Cesarza został przekazany narodowi, który wyrzekł się swojego bóstwa. Od tego czasu sekularyzacja społeczeństwa japońskiego jest niemal tak samo dramatyczna jak cud ekonomiczny, który spowodował niesamowity rozwój powojennej gospodarki japońskiej. Jednak duża część rytuału przetrwała upadek wierzeń religijnych. Obecnie religia definiuje japońską tożsamość bardziej niż duchowość i przyczynia się do wzmocnienia więzi rodzinnych i społecznych.

Szintoizm kontra buddyzm.

Shintoizm jest rdzenną religią Japonii. Uważa się, że każda żywa rzecz w naturze (np. drzewa, skały, kwiaty, zwierzęta, a nawet dźwięki) zawiera „kami” lub bogów.

W związku z tym zasady Shinto można zobaczyć w całej japońskiej kulturze, gdzie docenia się naturę i zmieniające się pory roku. Znajduje to odzwierciedlenie w takich sztukach jak „ikebana” (układanie kwiatów) i „bonsai”, czyli projektowanie ogrodów japońskich oraz coroczne świętowanie kwiatu wiśni.

Swoją nazwę szintoizm otrzymał dopiero wtedy, gdy buddyzm przybył do Japonii przez Chiny, Tybet, Wietnam i ostatecznie Koreę. Buddyzm przybył do Japonii w VI wieku. Z czasem buddyzm podzielił się na kilka sekt, z których najpopularniejszą jest buddyzm Zen.

W istocie, szintoizm jest duchowością tego świata i tego życia, a buddyzm zajmuje się duszą i przyszłym życiem. To wyjaśnia, dlaczego dla Japończyków obie religie współistnieją tak pomyślnie razem, bez sprzeczności. Aby świętować narodziny lub małżeństwo, lub modlić się o dobre plony, Japończycy uciekają się do szintoizmu. Pogrzeby natomiast to zazwyczaj buddyjskie ceremonie. Sanktuaria kontra świątynie Z reguły sanktuaria są shinto i świątynie są buddyjskie.

Sanktuaria można rozpoznać po ogromnych drzwiach wejściowych, często pomalowanych na czerwono. Często jednak sanktuaria i budynki świątynne znajdują się w tym samym kompleksie, więc czasami trudno jest je zidentyfikować i oddzielić.”

Podobne